جبران معاصی در آن عالم، فرضاً که اهل نجات و عاقبت امرش سعادت باشد کار سهلی نیست. فشارها و زحمت ها و سوختن هایی در دنبال است تا انسان لایق شفاعت شود و مورد رحمت ارحم الراحمین گردد
پس ای عزیز! هر چه زودتر دامن به کمر بزن و عزم را محکم و اراده را قوی کن، و از گناهان تا در سن جوانی هستی یا در حیات دنیایی می باشی، توبه کن و مگذار فرصت خدا داد از دستت برود و به تسویلات شیطانی و مکائد نفس اماره اعتنا مکن.
و نیز به یک نکته مهمه باید توجه داشت، و آن این است که شخص تائب، پس از توبه نیز، آن صفای باطنی روحانی و نور خالص فکری برایش باقی نمی ماند. چنان چه صفحه کاغذی را اگر سیاه کنند و باز بخواهند جلا دهند، البته به حالت جلای اولی بر نمی گردد. یا ظرف شکسته را اگر اصلاح کنند، باز به حالت اولی مشکل است عود کند. خیلی فرق است میانه دوستی که در تمام عمر با صفا و خلوص با انسان رفتار کند، یا دوستی که خیانت کند و پس از آن عذر تقصیر طلب نماید. علاوه بر آن که کم تر کسی است که بتواند درست قیام به وظایف توبه بنماید.
پس انسان باید حتی الامکان در معاصی و نافرمانی داخل نشود که اصلاح نفس پس از افساد، از امور مشکله است.

✍?فرازهایی از چهل حدیث امام خمینی