استاد حسن زاده درباره مرحوم قمشه ای چنین می نگارد:

درس ما را بعد از نماز مغرب و عشاء مى ‏فرمود که به تعبیر لطیفشان تدریس ما به‏ جاى تعقیبات نماز ما باشد.

ما نیز نماز را با ایشان در منزلش مى‏خواندیم و به آن بزرگوار اقتدا مى‏کردیم.

امّا نماز مى ‏خواند. در قنوت گریه ‏ها مى ‏کرد. گویا الآن آن نغمه الهیش را در حال قنوت مى‏ شنوم که با گردن کج و صوت حزین و آهنگى جانفزا و دلربا همراه با دُر غلطان قطرات اشک مى ‏گوید:

الهى و ربّى من لى غیرک أسئله کشف ضرّى و النظر فى أمرى

 

مى‏ فرمود:

همه دیوان‏ ها فداى گفته‏ هاى سنایى و مولوى و نظامى و سعدى و حافظ و جامى و همه فداى این یک دو بیت بابا طاهر عریان:

خوشا آنان‏که اللّه یارشان بى‏

به حمد و قل هو اللّه کارشان بى‏

خوشا آنان‏که دائم در نمازند

بهشت جاودان بازارشان بى‏